Waar komt de kerk vandaan?

Hoe is de kerk gekomen tot wat zij nu is? En hoe was de kerk eigenlijk bedoeld? Hoort de kerk niet een actieve plek te zijn? Is de kerk bedoeld om alleen op zondag samen te komen?

Dit waren allemaal vragen die ik had toen ik begon aan het vak kerkgeschiedenis tijdens mijn studie theologie. Ik ben altijd een enorme fan van geschiedenis geweest dus om dan nu te leren over de geschiedenis van de kerk was voor mij toch wel het leukste wat ik kon leren. Ik wil in deze blog graag kijken naar de geschiedenis van de kerk.

Als we kijken naar hoe de kerk is ontstaan dan zien we dat er verschillende gemeenschappen vormden in de tijd nadat Jezus was teruggekeerd naar de Hemel. Mensen die overtuigd waren van wie Hij was en overtuigd waren van Zijn boodschap kwamen samen om in de gemeenschap Hem te zoeken en te aanbidden. In het begin stonden deze mensen ook wel bekend als aanhangers van “de Weg” (Handelingen 9:2). Dit waren verschillende gemeenschappen verspreid over het Romeinse Rijk en zelfs al langzaam daarbuiten. Paulus schrijft zijn brieven ook gericht aan de verschillende gemeentes die toen ontstonden. Deze mensen deden ongeveer alles samen, in de meeste opzichten deelden ze het leven met elkaar. Deze gemeenschappen groeiden ontzettend snel, overal in de toen bekende wereld zag je deze gemeenschappen ontstaan die met zijn allen voor God gingen. De reden dat het zo snel groeide was omdat de boodschap die de christenen verspreiden een hele hoopvolle boodschap was. Het was een boodschap van verlossing. Het was ook ongeveer de enige stroming die echt aandacht had voor de onderlaag van de samenleving, daarom trokken ze veel aandacht.

Niet al deze aandacht was echter positief. In eerste instantie werden de christenen gezien als een joodse sekte. Maar al snel konden ze zich onderscheiden van het jodendom, dit lees je ook veel terug in de brieven van Paulus. De christenen hadden al snel te maken met vervolging. Verschillende keizers van het Romeinse rijk hadden een hekel aan de christenen en probeerden ze dan ook uit te moorden, echter groeiden de gemeenschappen hierdoor alleen maar sneller.

Vanaf de 2e eeuw na Christus zien we dat er in de kerk zoals zij toen bestond veel verdeeldheid kwam over de juiste leer. Verschillende mensen hadden er een andere mening over en toen zagen we al de eerste splitsingen ontstaan.

In de 3e eeuw na Christus zien we dat het Christendom langzaam de staatsgodsdienst begon te worden. Eerst werd Godsdienstvrijheid ingevoerd door keizer Constantijn (313 na Christus), daarna werd het Christendom eigenlijk steeds meer bevoordeeld en uiteindelijk werden zelfs andere godsdiensten verboden (392 na Christus).

Het Christelijk geloof was dus het enige geloof wat mensen mochten hebben, of ze dit nou wilden of niet. Op deze manier werd de kerk langzaam maar zeker meer een instituut. Mensen maakten eigenlijk niet zelf de keuze om God te geloven, het werd ze door de staat opgedragen om het te doen. Dit maakte dat je zag dat het vuur van de eerste gemeente eigenlijk compleet verdween. De kerk werd verplaatst naar Zondag en verder deden mensen er eigenlijk weinig mee.

Door de geschiedenis heen zien we natuurlijk nog wel mensen langskomen die een poging doen de kerk te hervormen naar wat zij denken dat juist is, Augustinus of Luther bijvoorbeeld. Vaak zorgde dit echter voor meer verdeeldheid dan eenheid.

De kerk is dus enorm veranderd in de eerste eeuwen van haar bestaan. Het is veranderd van gemeenschap naar instituut. Verdeeldheid speelt een grote rol, en het idee van “één lichaam” zijn is soms lastig te vinden in de kerk. Maar ik geloof dat God nog steeds een plan heeft, en de kerk zoals zij nu bestaat ook gaat gebruiken om impact te hebben op deze wereld. Want God houdt nog steeds van zijn Kerk!

Deel deze post:

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email