De keuze om stil te zijn

Misschien herken je het volgende gevoel wel: het moment dat je na een drukke dag de deur dicht doet, je jas uit doet en gaat zitten om even voor je uit te staren. Ik heb dat gevoel in ieder geval heel vaak als ik thuis kom van een dag studeren. Nu moet ik wel eerlijk toe geven dat ik niet langer dan een minuut stil zit. Al gauw vis ik mijn telefoon ergens vandaan of haal ik mijn laptop uit mijn tas om Youtube of Netflix te openen. Voordat je dit artikel al met een zucht weg klikt en denkt ‘Daar gaan we weer met de anti-schermen praat’, Nee ik ga je niet aanmoedigen om de rest van je leven zonder smartphone te leven…  (want dat is waar je tegenwoordig ook veel overleest toch? 😉 )

Stilte

Ik wil het eigenlijk over iets anders hebben namelijk: God en de stilte. Wellicht kom je uit een kring waar ze het begrip ‘stille tijd’ gebruiken. Als ik dat begrip hoor, denk ik in eerste instantie aan een uur Bijbel lezen en bidden. Disclaimer: Ik heb AD(H)D en ben één van de laatste die dat zomaar kan volhouden. Zéker als ik een drukke dag achter de rug heb. Toch heb ik wel behoefte aan stilte, ieder mens heeft dat diep van binnen wel.

Als ik naar Jezus kijk, neemt hij ook na een drukke dag even een stilte moment. Denk bijvoorbeeld aan dat verhaal van de wonderbaarlijke spijziging. In Johannes 14:1-2 staat dat Jezus naar een stille plek gaat. Hij heeft net gehoord dat Johannes de Doper om het leven gebracht is. Wanneer Hij naar die plek wil, volgen duizenden mensen Hem om naar Hem te luisteren. Ondanks dat hij een rustige plek zocht, heeft hij die rust nog niet gekregen. Als Jezus de duizenden mensen te eten heeft gegeven doet Hij iets opvallends: Hij stuurt zijn leerlingen weg en gaat alleen de berg op (vers 23). Hij neemt bewust de tijd om even tot rust te komen na het harde werk, om alleen met Zijn vader te zijn.

Een vorm van aanbidding

Eerst begreep ik nog niet dat ‘bewust de tijd nemen om uit te rusten bij de Vader’ ook een vorm van aanbidding is. Dit werd me het afgelopen jaar steeds duidelijker. Ik besef me namelijk dat ik elke dag voor duizenden kleine en grote keuzes sta: Wat ik s ’ochtends wil ontbijten, welke kleding ik aan trek, hoe laat ik vertrek. In al die grote en kleine keuzes kan en mag ik ook de verantwoordelijkheid nemen om bewust mijn tijd te geven aan God. Want in alle herrie en drukte, in alle hectiek en keuzes die keer op keer gemaakt moeten worden… Waar blijft God?

Nu is het natuurlijk zo dat iedereen kleine of grote momenten vrij maakt voor God: De kerk, bidden voor het eten of slapen gaan, elke dag een kleine podcast luisteren in de auto. We hebben allemaal een eigen manier. Toch is ‘stil worden’ naar mijn idee redelijk onbekend. Het past wellicht ook niet helemaal in de maatschappij waarin we leven. Ook als we bidden zijn wij het zelf vaak die praten.

Wanneer de ruis verdwijnt

Ik herken bij mezelf dat ik soms in een soort oneindig geratel lijk over te gaan. Ondanks dat ervoer ik het afgelopen jaar hoe dichtbij God is, in de stilte. Ik ga dan soms op mijn knieën zitten, sluit mijn ogen en ben gewoon heel eventjes stil. Want als ik even stil word, verdwijnt de herrie en de ruis van de dag langzaam. Als die verdwijnt, klinkt de naam van de Koning. En in die stilte mag ik de grote wonderbare Koning aanbidden. Ja… wanneer de ruis verdwijnt, dan lijkt het soms net alsof ik alleen op de berg zit en alleen ben met de Vader.

Ben jij wel eens stil voor God?

Dit gastblog is geschreven door Rozamaryn Orsel (@rooz_ryntje).

Deel deze post:

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email