De ontdekking van het samenzijn

Corona en samen kerk zijn… Dat klinkt als een interessante combinatie. Althans, we hebben gemerkt dat samenkomen als kerk momenteel een ingewikkeld gedoe is. Maar samen kerk zijn? Dat zou nog moeten kunnen? Toch lijkt het erop alsof ‘samen kerk zijn’ een heel stuk lastiger is dan voorheen. In ‘samen kerk zijn’ zitten niet voor niets de woorden ‘samen’ en ‘zijn’. Hoe dan ook, door het ‘nieuwe normaal’ ontdekte ik hoe waardevol ‘samen kerk zijn’ is. En dat, lieve kijkbuiskinderen, wil ik heel graag met jullie delen 😉.

Enthousiast samen komen

Afgelopen zomervakantie merkte ik duidelijk hoezeer mensen het hadden gemist om samen te komen als gemeente. Ik deed in Duitsland op een christelijke camping vrijwilligerswerk. Er werd een aangepast, corona-proof animatie programma gegeven. In dit programma is het al jaren de gewoonte dat de gasten van de camping in een soort dienst liederen zingen. Vanwege corona mochten we niet binnen zingen… maar buiten wel. In Duitsland waren de regels op dat moment iets anders, je mocht wel zingen maar dan moest je wel wat afstand houden. Dus daar zat iedereen: netjes op de gewenste afstand, rondom een kampvuur dat hoog oplaaide onder de met sterren bezaaide hemel. Het gezang van de gasten galmde over het terrein, de heuvel af en was zelfs te horen in het dorp. Normaal gesproken zouden er een paar enthousiastelingen nog doorgaan, nu bleef er een grote groep mensen doorzingen. En wat genoten mensen hiervan zeg…

Samen geloven

In deze anekdote wordt vooral het gemis van het ‘samen zingen’ uitgelicht. Maar dit geeft voor mij zo duidelijk weer dat wij als mensen niet gemaakt zijn om in ons eentje te geloven. Rondom het kampvuur werden mensen aangevuurd doordat men elkaars stemmen hoorde en enthousiasme kon zien. Ik kwam hierdoor tot een nieuwe ontdekking: door elke week samen te komen getuigen wij aan elkaar onze liefde voor Jezus.

Ik had hier daadwerkelijk nog nooit zo naar gekeken. Sterker nog, ik heb voor mijzelf de conclusie getrokken dat ik de samenkomsten toch echt te eenzijdig (en individualistisch) beleefde. Als ik naar een samenkomst ging zong ik, luisterde ik en ontving ik. Natuurlijk had ik ook wel taken in de gemeente, maar die deed ik nou eenmaal… gewoon omdat dat zo gelopen was en dan ook mijn steentje bijdroeg aan de gemeente van Christus. De aanwezigheid van zoveel anderen mensen om mij heen was niet meer dan gewoon.

Jezus’ liefde brengt samen

In de afgelopen periode heb ik een soort dankbaarheid ontwikkeld voor de mogelijkheid om samen te komen en ben ik bewust gaan genieten van de aanwezigheid van anderen. In Handelingen 2:41-42 lezen we over de christenen die samen de eerste gemeente vormden: “Degenen die zijn woorden aanvaardden, lieten zich dopen; op die dag breidde het aantal leerlingen zich uit met ongeveer drieduizend. Ze bleven trouw aan het onderricht van de apostelen, vormden elkaar een gemeenschap, braken het brood en wijdden zich aan het gebed (NBV)”.

Na de uitstorting van de Heilige Geest beginnen Petrus en de andere apostelen te preken. Een effect hiervan zijn de twee bovenstaande verzen. In de samenkomst van dat moment geven mensen zich aan Jezus en worden nieuwe samenkomsten gevormd. Het klinkt je misschien verschrikkelijk logisch in de oren, maar voor mij was dit echt een herontdekking. Als mensen geraakt worden door de liefde van Jezus, brengt dat samen. Zo’n aanraking vormt nieuwe relaties en die relaties getuigen dan weer op de één of andere manier van de liefde van Jezus.

Gemis van eenheid

En dan nu even een vervelende realiteit: Corona. Want wat moeten we nu, als we dit belangrijke aspect niet meer kunnen beleven? Allereerst denk ik dat het soms oké is om even toe te geven dat het gewoon heel lastig is om deel te zijn van de eenheid van Christus, simpelweg omdat we die eenheid niet zien. En wij mensen hebben dat blijkbaar gewoon keihard nodig. Dit gemis mogen we ook uitspreken in gebed naar Jezus.

Nieuw samenkomen

Daarnaast denk ik dat we het er niet bij hoeven te laten zitten. In ‘het nieuwe normaal’ mogen we proberen eruit te halen wat erin zit. Ook al kunnen we niet in groten getale bij elkaar komen, het is fantastisch om te zien dat er veel mensen met nieuwe initiatieven komen. ‘Samen kerk zijn’ krijgt vele nieuwe vormen. Wat mis jij het meest aan ‘samen komen als gemeente’? Komen mensen in jouw gemeente met nieuwe vormen van kerk zijn? Of misschien heb je zelf wel nieuwe ideeën?

( Dit gastblog is geschreven door Rozamaryn Orsel (@rooz_ryntje) )

Deel deze post:

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email