Ontdekken dat God voorziet

Bijna acht jaar geleden zat ik huilend aan de keukentafel. Ik ging op mezelf wonen en daarbij hoorde ook dat ik mijn eigen financiën ging beheren. Ik kreeg studiefinanciering en ook mijn ouders hielpen mee, maar toch zag ik het allemaal echt niet goed komen. Ik was zo ontzettend bang dat ik tekort zou komen, dat ik te weinig geld zou hebben. Tranen met tuiten aan de keukentafel resulteerden uiteindelijk in een heel gedetailleerd Excel bestand, waarin ieder kuipje boter en schuursponsje een plekje kreeg.

Groeien in vertrouwen

Maanden lang (oké, heel eerlijk: drie jaar lang) hield ik mijn financiën nauwlettend in de gaten. Ik wist precies hoeveel geld erin kwam en eruit ging en zat regelmatig met mijn handen in mijn haar als er eens een maand meer uitgaven dan inkomsten waren. Ik was in die tijd veel met God bezig, maar geloven dat God voorziet, daar was ik te nuchter voor. Om over vrijgevigheid nog maar te zwijgen, dat vond ik echt ingewikkeld. Hoezo is het meer gezegend te geven dan te ontvangen?

Gelukkig stelde God zich als een gentleman op. Beetje voor beetje liet Hij me zien dat Hij echt voor me zorgt. In kleine dingen, maar ook in grote. Zo ging ik op een zondag naar de kerk. Al meteen toen ik de samenkomst binnenkwam, dacht ik: ‘Volgens mij moet ik geld geven vandaag’.Tijdens de samenkomst dacht ik: ‘Ojee, volgens mij moet ik 25 euro geven’. Dat was echt heel veel geld voor me. Toen de collecte vervolgens kwam vond ik het natuurlijk super spannend, maar ik besloot: ‘Oké Heer, ik wil oefenen om U te vertrouwen, ik wil mijn geld in Uw hand leggen’. Ik vulde een machtigingskaart in en machtigde de kerk daarmee om 25 euro van mijn rekening af te schrijven.

Onverwachte wending

De dienst ging verder, we hadden Zijn woord ontvangen in de preek, samen gebeden en de zegen ontvangen. Tijd voor de koffie! Of, nee wacht, de pastor kwam nog weer terug het podium op. Hij had nog iets op zijn hart, of we daarvoor allemaal even onze ogen wilden sluiten. Het was namelijk zo, er zat een te gekke conferentie van onze gemeente aan te komen. Een evenement dat je beslist niet wilde missen. “Maar”, zei hij, “ik heb het gevoel dat er ook mensen zijn die vanwege financiële redenen niet gaan. Als dat over jou gaat, mag je nu je hand opsteken.” 

Het zweet brak me uit, dit gaat over mij. Moet ik nou echt mijn hand opsteken? Oké, hup, hand omhoog. Toen mijn hand weer omlaag was, mocht iedereen zijn ogen opendoen en werd er een extra collecte gehouden om samen de kosten voor een conferenticket voor deze mensen te dekken. Ik wist niet wat me overkwam, dit was zo cool! Mijn geven, mijn vertrouwen, werd dubbel dik beloond. Ik kreeg gewoon een conferentieticket in mijn schoot geworpen. Ik kan me niet meer herinneren hoe duur het ticket precies was, maar het was hoe dan ook vele malen duurder dan 25 euro.

Delen van Gods zegen

En echt, ik zou nog zo veel meer verhalen kunnen vertellen. Over hoe ik er ondertussen intens van geniet om vrijgevig te zijn, hoe ik tienden ben gaan geven en hoe ik steeds opnieuw zie dat God voor mij zorgt. Hij is trouw, Hij voorziet en Hij zegent zijn kinderen om tot zegen te kunnen zijn!

Mocht je hier meer over willen weten, dan is er een boek dat ik je graag aanraad: Gezegend leven van Robert Morris (lees hier de boek review). Ik heb dit boek oprecht al drie keer gelezen en ik blijf versteld staan van Gods goedheid en hoe wij daarvan mogen genieten en uitdelen.

Ik bid dat als je dit leest, je enthousiast mag worden over geven, je je zorgen bij God neer mag leggen en stapje voor stapje mag ontdekken hoe Hij jou zegent om tot zegen te zijn!

Wil jij graag in contact komen met degene die dit getuigenis schreef, om vragen te stellen of over dit onderwerp door te praten? Stuur ons dan een berichtje!

Deel deze post:

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email