Wat als je gebeden niet verhoord worden?

Toen ik jonger was, vond ik bidden vaak saai. Want ja, je praat een beetje in gedachten, met je ogen dicht, en dat is het dan. Voor je het weet, dwalen je gedachten af. En na het ‘amen’ ben je al bijna weer vergeten waar je voor hebt gebeden.

Gebed en verhoring

Inmiddels is er veel veranderd en vind ik bidden allesbehalve saai. Ik ervaar steeds meer hoe bidden juist uitdagend en spannend is. Soms ook confronterend, of teleurstellend. In al die gevallen komt dat eigenlijk door het spanningsveld tussen mijn gebed en de verhoring ervan. Het lijkt soms alsof daar zo’n kloof tussen zit.

Zo bid ik al twaalf jaar om genezing, en het is nog steeds niet gebeurd. Ik lees in de bijbel dat Jezus alle mensen genas, ik weet dat Hij het wil geven, ik bid erom – en het gebeurt niet. Ik lees in de bijbel over grote wonderen en tekenen – en ik zie ze nog zo weinig om me heen. Ik lees in de bijbel over de uitstorting van en vervulling met de Heilige Geest – maar waar blijft die in deze tijd?

Ik verlang er zó ontzettend naar dat die werkelijkheid uit de bijbel ook nú weer werkelijkheid wordt. Hier in Nederland. Een bloeiende, krachtige kerk waar de Heilige Geest volop werkt en er wonderen en tekenen gebeuren. Waar mensen genezen en gered worden. Daar bid ik om, elke dag weer. Ik bid erom voor specifieke mensen, in specifieke gevallen, maar ook in het algemeen. Maar de meeste van die gebeden zijn nog niet verhoord.

Opgeven

Ken je dat? Dat spanningsveld? Heb jij grote gebeden, waarvan je weet dat ze volledig in lijn zijn met Gods koninkrijk, maar die nog steeds niet zijn verhoord? Voel je soms teleurstelling? Verlang je er zo hevig naar dat het soms bijna pijn doet? Ik wel.

Soms leidt dat ertoe dat ik het op wil geven. Dat ik wil stoppen met bidden om genezing, om wonderen, om groei van de kerk. Omdat ik er de kracht niet meer voor heb en het even niet meer zie zitten. De kloof tussen de werkelijkheid en mijn gebeden lijkt dan onoverbrugbaar. Ik heb het geprobeerd, maar er verandert niks. Helaas..

De onrechtvaardige rechter

Is dat het dan? Nee! Jezus vertelde eens een bijzonder verhaal om ons te bemoedigen in precies zulke situaties. Je vindt het in Lukas 18:1-8. Daar staat: ‘Hij (Jezus) vertelde hun een gelijkenis over de noodzaak om altijd te bidden en niet op te geven: “Er was eens een rechter in een stad die geen ontzag had voor God en zich niets aan de mensen gelegen liet liggen. Er woonde ook een weduwe in die stad, die steeds weer naar hem toe ging met het verzoek: ‘Doe mij recht in het geschil met mijn tegenstander.’ Maar lange tijd wilde hij dat niet doen. Ten slotte zei hij bij zichzelf: ‘Ook al heb ik geen ontzag voor God en laat ik mij niets aan de mensen gelegen liggen, toch zal ik die weduwe recht verschaffen omdat ze me last bezorgt. Anders blijft ze eindeloos bij me komen en vliegt ze me nog aan.’ Toen zei de Heer: ‘Luister naar wat deze rechter zegt, al minacht hij ook het recht. Zal God dan niet zeker recht verschaffen aan zijn uitverkorenen die dag en nacht tot hem roepen? Of laat hij hen wachten? Ik zeg jullie dat hij hun spoedig recht zal verschaffen. Maar als de Mensenzoon komt, zal hij dan geloof vinden op aarde?’’

Apart verhaal, toch? Jezus schetst met de onrechtvaardige rechter iemand die in alles de tegenpool van God is. Hij daagt ons hiermee uit om na te denken over wie God is, wat bidden inhoudt en wat we moeten doen als antwoord (nog) uitblijft.

Hou vol!

Dit verhaal, deze aanmoediging van Jezus, helpt mij om vol te houden in gebed. Om steeds opnieuw de uitdaging aan te gaan, om moedig te blijven bidden en vragen. Ik ga door, ook als ik het niet meer weet en het niet meer begrijp. Als er geen antwoord lijkt te komen en ik eigenlijk wil stoppen met bidden. Ik geef niet op. En jij?

Deel deze post:

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email