Wie moet jij vergeven?

‘Hé Elisa! Ik heb jou nog niet gehoord vandaag, gaat het wel goed met je?’ Verschrikt word ik uit mijn gedachten gerukt. Ik weet het eigenlijk niet. Op de een of andere manier wil het allemaal niet zo. Ik zit niet lekker in mijn vel, niet enthousiast, nergens zin in. Wat is er eigenlijk aan de hand?

Na de dienst besluit ik toch maar om iemand te vragen voor gebed. Ik loop naar voren en de man die eerst bezorgd had gevraagd hoe het ging, kijkt mij aan. ‘Ja man, wat is er?’ ‘Geen idee, het wil gewoon niet vandaag.’ We beginnen met bidden en hij legt zijn hand op mijn hoofd. Plotseling komt de heilige Geest heel dichtbij en ik begin te snikken. Terwijl de tranen over mijn wangen rollen begint God te spreken: ‘Je moet hem vergeven.’ En ik weet gelijk waar Hij het over heeft.

Mijn gedachten voeren mij een half jaar terug in de tijd. Ik was in die tijd erg close met een vriend, alleen met hem ging het niet zo goed. Beter gezegd, het ging heel slecht. Terwijl ik hem zo zag terugtrekken, isoleren en aftakelen, probeerde ik alles te doen om hem te helpen. Alleen niets leek te helpen. Wat ik ook probeerde, ik kon hem niet helpen. Het contact werd op den duur ook veel minder en dat deed me best pijn.

Ik voelde me afgewezen. Om te dealen met die teleurstelling ontstond er een bepaalde bitterheid in mijn hart. Vanuit die bitterheid heb ik dingen over hem gezegd en gedacht die totaal niet eerlijk waren. Ondanks pogingen van hem om het contact weer op te pakken, had ik er niet veel zin in. Die bitterheid was echter niet alleen tussen hem en mij komen te staan, maar ook tussen God en mij.

Ik wist dus gelijk wat God bedoelde en wat ik moet doen. Vergeven en vergeving vragen. Terwijl ik mij dit realiseer, schier er gelijk van alles door mijn hoofd: ‘Wat als hij boos wordt?’ ‘Wat als hij het niet accepteert?’ ‘Wat als hij mij uit gaat lachen?’ ‘Wat als hij me afwijst?’ Maar aan de andere kant klinkt er ook een sprankje hoop: ‘Wat als het weer goedkomt?’

Doodeng, maar dat ik het ga doen staat vast.

Een week later hebben we afgesproken om een rondje te lopen. Ik vertel mijn verhaal en sluit af met: ‘Ik vergeef je en zou je mij willen vergeven?’ Het blijft een paar seconden (die als minuten aanvoelen) stil, terwijl ik hem hoopvol aankijk. En dan klinken daar die verlossende woorden. ‘Ik vergeef je en wil je mij ook vergeven?’

Vanaf toen is het contact alleen maar verbeterd en inmiddels is het een van mijn beste vrienden. Vergeven is niet altijd even makkelijk, maar wel belangrijk. Wie moet jij nog vergeven?

Dit was een gastblog van Elisa Lingeman

Deel deze post:

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on email
Email